Diversiteit anno 2016

Screen Shot 2016-08-03 at 13.15.57Diversiteit. Het klinkt zo voor de hand liggend. Echter, dat is het anno 2016 nog steeds niet. En dan heb ik het over diversiteit in de breedste zin van het woord. Terwijl diversiteit een bewezen cruciaal ingrediënt is voor het behalen van zakelijk succes voor organisaties. Kijk een naar dit artikel van Forbes of naar dit artikel uit de Harvard Business Review, om maar enkele te noemen. Desondanks is het anno 2016 nog steeds een zaak die beargumenteerd moet worden. Waar voor samengewerkt moet worden tussen organisaties en individuen. Waar concrete maatregelen nodig zijn. Het grote lek in de pijplijn van vrouwelijke academici naar topposities is genoegzaam bekend. Het lek oplossen, verdient nog steeds intensieve aandacht en bovenal: werk. Idem voor gezondheidszorg voor vrouwen. Zoek maar een op #treatmelikealady Zoek ook eens op #everydaysexism Diversiteit gaat natuurlijk voorbij gender. De wens voor diversiteit bestrijkt voor mij alle vlakken waar sprake is van een monocultuur.

Hoe een monocultuur zo komt? Daar zijn heel veel analyses over en kunnen we lang over van mening verschillen. Dat is interessant. Maar minstens even interessant is hoe we het voor elkaar gaan krijgen. Hoe krijgen we die versnelling? Hoe krijgen we het nou gewoon gedaan? Positief. Constructief. Samen. Dat is waar mijn interesse ligt.

Hoe gevoelig het onderwerp nog ligt ook t.a.v. gender, merkte ik zelf toen ik zo eens op een feest vertelde waar ik mij qua werk mee bezig houd. Ik had net een dagvoorzitterschap voor het bestuur van het Landelijk Netwerk Vrouwelijke Hoogleraren gedaan. Nadat ik had toegelicht waar het LNVH zich sterk voor maakt, viel een aantal overigens hoog opgeleide heren met grote banen over mij en over elkaar heen om nut, doel en noodzaak van bijvoorbeeld quote voor vrouwen in de top te bestrijden. Het is aan vrouwen om met humor met sexistische opmerkingen over bijvoorbeeld het halen van koffie om te gaan. Aan gays om een kwinkslag te maken van getinte opmerkingen. Kun je dat niet? Tja, dan ben je waarschijnlijk niet geschikt…Want met maatregelen als quota “wordt het hier Noord-Korea”. Nee, dit verzin ik niet, dit is een letterlijke quote. De race was gelopen door feministen en de LBGT gemeenschap in de jaren 70. “Daar zijn we nu voorbij.”

Nee. Daar zijn we niet voorbij. Diversiteit moet in 2016 op de top van de agenda staan. Het kan niet anders. Voor mij is werken aan diversiteit vanuit een positieve, constructieve, katalyserende invalshoek in ieder geval een van de speerpunten van mijn werk. Nu. En straks. Voor zolang het nodig is. Daar sta ik voor. Daar ga ik voor. Mijn betrokkenheid bij onder meer het LNVH en landelijke partijen die samenwerken om diversiteit in wetenschap te bevorderen, koester ik. Maar het gaat natuurlijk verder dan dat. Het gaat ook om het realiseren van een sprekerspalet op congressen waar ik bij betrokken ben. Om het inzetten op positieve rolmodellen in andere projecten. Het liken en promoten van initiatieven op het gebied van diversiteit.

Dat klinkt voor mij toch erg West Europa 2016. Voor u?

 

Share Button

Museon Illusions!

Screen Shot 2016-07-05 at 18.49.56Illusionisten hebben er hun werk van gemaakt. Wetenschappers gebruiken ze als startpunt voor onderzoek. Die twee werelden brengen we samen in de tentoonstelling Illusions: Magie of Wetenschap? die t/m 5 maart 2017 in het Museon te zien is en waar ik de trotste en blije programmamanager van was. We pleegden een aantal bijzondere ingrepen in de tentoonstelling, waaronder het laten ontwerpen en leggen van een vloer die zelf een optische illusie is. Meer dan 600 m2 optische illusie… In het eerste weekend trok de tentoonstelling al meer dan 1000 bezoekers en op het internet zijn fantastische recensies verschenen en ook op TripAdvisor:

Screen Shot 2016-07-05 at 18.53.11 Screen Shot 2016-07-05 at 18.52.59

Er is veel waar ik trots op ben in dit proces en het resultaat. Het fantastische teamwork met de mensen van het Museon. De durf die we collectief hadden om voor de vloer te gaan. Het lef om juist geen antwoorden te geven, maar vooral vragen te stellen. De verschillende wetenschapsdomeinen die we hebben weten te betrekken:

Maarten Doorman schreef over de illusie van authenticiteit, Stan Bentvelsen over de illusie dat dingen werkelijk bestaan gezien vanuit natuurkunde, Jan van Maarseveen over de scheikunde achter geurillusies, Anne-Madeleine Kranzbuhler over hoe marketeers illusies inzetten, Peter Paul Verbeek over de illusie van neutrale technologie die wij dagelijks hanteren, de Universiteit Wageningen leverde een bijdrage over illusies in relatie tot de reductie van zout in eten en Barbara Braams en Antal Haans beschrijven ieder vanuit hun vakgebied hoe illusies helpen om onderzoek naar fantoompijn en betere prothesen te doen. Mara Kazan werkte van harte mee door te vertellen hoe waar een goede illusie uit bestaat en zelfs ver buiten Neerlands grenzen wist ik in bij de University of Dundee emeritus hoogleraar Nick Wade te strikken om een korte versie van de geschiedenis van illusies in wetenschap te geven en schreef Canadese wetenschapper Sofie LaChapelle een ontnuchterende tekst over fakirs op het 20e eeuwse Europese podium.

Ook trots ben ik op de “slow space” die we hebben gerealiseerd: de Lees je gek plek, waar bezoekers een rustmoment in alle belevingen kunnen pakken en zich kunnen verdiepen in de wetenschapsgebieden die in de tentoonstelling aan het woord komen. Niets is immers zo mooi als zelf onderzoeken, zelf doen, zelf leren, je eigen nieuwsgierigheid achterna gaan!

Bijzonder sponsoring wisten we te regelen met Westlandse smaakarchitect Koppert Cress, waar het Museon wekelijks nieuwe cressen voor in de Smaaktuin krijgt.

Ik wens Museon Illusions een stroom bezoekers toe! Benieuwd geworden? Ga het dan snel beleven en verkennen!

Share Button

Waardevol! Congres over Culturele Duurzaamheid

20160303_165824_resized

Ik heb nog niet met mijn ogen geknipperd en we zitten al bijna bij de Pasen. Dit jaar gaat zo hard. En is nu al zo leuk. Vorig jaar was ik co-chair van de programmacommissie van DISH2015 en tegelijkertijd zat ik in de programmacommissie van Waardevol! Culturele duurzaamheid en provinciaal erfgoedbeleid. Een samenwerking tussen FARO en Erfgoed Brabant. Het congres stond in het teken van het samen zoeken naar de juiste focus en schaal voor erfgoedbeleid. Het is een sector waar vreselijk veel gebeurt, more than meets the eye in goed Nederlands, maar wat vaak versplintert is en gedreven door subsidies. Die iedere bestuursperiode potentieel een andere incentive geven: dan weer educatie, dan weer gebouwen, dan weer immaterieel erfgoed…Onder leiding van haarscherpe voorzitter Clairy Polak spraken wetenschappers, nationaal en internationaal over hun gedachte voor het gezamenlijk kader waar allerlei concrete projecten en initiatieven in zouden passen zodat een gezamenlijk beeld ontstaat. Of beter: een gedeelde toekomstvisie waar we aan kunnen bouwen.

Is alles beslecht? Is alles nu duidelijk? Welnee, dat gaat niet in een dag. Als ik al terugdenk aan de denkslagen die we als programmacommissie hebben gemaakt, waar we startten, waar we elkaar leerden verstaan, fundamentele punten vonden en bediscussieerden…dat heeft tijd nodig. Maar hebben we met dit congres een eerste stap gezet in deze tactische en strategische ontwikkeling met beleidsmakers, wetenschappers, erfgoedprofessionals en andere “stakeholders”? Absoluut. Dat moet navolging krijgen, langzaam maar zeker moeten daar handen en oveten aan gegeven worden. Dat gaat nog een heel traject worden, maar zoals de foto laat zien; de basis voor een netwerk dat samen kan doorontwikkelen, die is gelegd!

Share Button

TilburgsAns: thuis in Den Haag!

20151216_164134_resizedIk ben de trotse eigenaar van de eerste spatie uit het typografisch ensemble dat TilburgsAns is. Een spatie met een historie. Door mijn werkzaamheden voor de Brabantse Erfgoedprijs 2015 belandde ik 40 hoog, stijf van de hoogtevrees op de bank bij de mannen van TilburgsAns. Zij vertelden openhartig over hun zoektocht hoe ze nu toch aan middelen konden komen om Ans duurzaam tot wasdom te laten komen. Ik bedacht ter plekke dat het laten adopteren van letters misschien wel zou kunnen werken.

Met dat plan gingen de Ans-mannen aan de haal. Hulde en respect, want een idee op tafel gooien is een ding, maar het vraagt moed en ronduit ballen om daar dan ook mee aan de gang te gaan. Natuurlijk was ik geïnteresseerd in de M. De M van Margo en van MK5060. En jawel hoor, enkele weken geleden namen de mannen contact met me op of ik die wilde adopteren. En daar kreeg ik toch een beetje wroeging. Want ik woon in Den Haag. Heb niet specifiek iets met Tilburg. Wel heb ik als dochter van een gerenommeerde typograaf een heel warm en groot hart voor deze kunstvorm. In mij voltrok zich een woest debat tussen gretige hebberigheid voor de M van het TilburgsAns alfabet en mijn gevoel dat zei dat de M eigenlijk een Goed Fatsoenlijk Toonaangevend Tilburgs Huis (GFTTH) verdiende. Hoe mooi een Haags appartement ook is. Ik kwam tot een compromis met mijzelf dat ik voorstelde: als ze geen GFTTH vonden dan kwam de M in Den Haag wonen.

Natuurlijk werd dat GFTTH wel gevonden: Marc Marie Huijbregts adopteerde haar! Hoe gaaf is dat?!

Als dank van de mannen heb ik de nu de eerste spatie uit het alfabet gekregen. Gesigneerd, genummerd en wel. En met dit verhaal erachter, een verhaal van cultureel ondernemerschap, Kunstenaars met Durf en een M die een GFTTH vond waar ze bij haar geboorte niet van had durven dromen, gaat de spatie met trots aan onze muur hier. Ik zeg: geachte heer Huijbregts, beste Marc Marie (als ik zo brutaal mag zijn) van harte met de M, ze past bij u! Net als de spatie bij mij past: de spatie zit overal tussenin en -door. Laat ik dat nou zelf met mijn werk ook zitten:-) en van harte!

Share Button

Genieten! Brabantse Erfgoedprijs 2015 op film!

LowRess-BEPrijs-7664

Jazeker, ik doe ook nog andere dingen. Waar ik ook trots op ben! Maar sommige projecten zijn gewoon heel bijzonder, zeker als je er een mooie sho

wreel van kunt laten zien. Geniet met dit filmpjena van het Café van de Zachte G en de Award Ceremony van de BEprijs2015!

 

Share Button

De #BEprijs2015 oftewel: innovatie in, met, voor en door Brabants Erfgoed

Screen Shot 2015-11-06 at 14.33.55

Zie ze daar staan: de trotse winnaars van de BEprij2015, PopMonument uit Bergen op Zoom. Ze namen het stokje over van Hip Ambacht, de winnaar van 2013 uit Breda en de eerste winnaar van de BEprijs ooit. Want in 2013 organiseerden we in recordtijd de eerste versie en nu, in 2015 hadden we iets meer tijd voor de tweede editie van de Brabantse Erfgoedprijs 2015. Oftewel: #BEprijs2015. We organiseerden een programma van in totaal 4 dagen: 3 dagen een publieksprogramma op de Dutch Design Week en 1 dag met twee onderdelen voor professionals in Natlab. Dat hele programma werd verbonden door een zorgvuldig gekozen en ontwikkelde vraag: wie bepaalt nu eigenlijk wat erfgoed is? Wat is daarin de rol van de expert, de rol van het publiek, de rol van de maker? Die vraag hebben we met het publiek verkend in het Pop-up Museum op de Dutch Design Week dat werd gebouwd door studenten van de Leerfabriek. De vraag bleek confronterend. De dag dag we de archeologie van de handtas deden, leverde emotionele verhalen op. Bij het selfie met erfgoed (#eigeke) kwam vrolijkheid los rond de 3D camera en ontstond een interessant gesprek over of een bonuskaart van de AH nu inderdaad een sign of our times voor de toekomst is. Een item dat moet worden bewaard. Met dank aan Cor Unum konden we vanuit het Pop-up Museum zelf ook bezoekers vragen om erfgenaam van erfgoed van de toekomst te worden: brokstukken van design keramiek (misbaksels) vonden een nieuw huis. Precies die gesprekken, die verhalen aan de hand van en rondom objecten: dat is voor mij (en voor Erfgoed Brabant) wat erfgoed is. Stenen en stories. Dat is de kern.

De 24e tilden we die vraag in het Café van de Zachte G weer naar een volgend niveau. Een De Wereld Draai Door setting, waar deze vraag met professionals waaronder Herman Pleij werd verkend. Gevolgd door een Award Ceremony waarin PopMonument werd uitgeroepen tot de winnaar van de #BEprijs2015. Het ontwikkelen van de hele storyline voor het Café van de Zachte G was voor mij een nieuwe ervaring. Ik ontwikkel de inhoudelijke lijn van congressen, programma’s, en dergelijke. Maar dat is toch echt anders dan een verhaal in een uur neerzetten. Met een kop, een kont, een midden, entertainment, inhoud. Dit alles dus niet over een of twee dagen heen, maar nee: in 1 uur. Terwijl je ook je publiek nog meeneemt. Wat heb ik daar veel van en over geleerd met veel dank aan Meike de Jongh, die meteen haar ervaringen deelde, open en inspirerend meedacht. Dat smaakt naar meer!

Kortom: wat een traject was het weer. Wat enorm spannend. Echt enorm spannend. Want we werkten samen met heel veel partijen waaronder acteurs, kunstenaars, designers, fooddesigners, Natlab, Capital D, verhalenvertellers, een echte Brabantse (pardon: Tilburgse:-) rapper, een koorMeike de Jong en een echte DJ en nog vele andere partners. Letterlijk teveel om op te noemen. Dat moet dan wel allemaal samen komen. En dat kwam het! Woorden schieten hier tekort, maar ach: wat zou ik ook proberen. Ga gewoon maar zelf naar deze foto’s kijken, proef de sfeer, voel de ervaring en geniet! 

Als u zich nu afvraagt: waarom was het een beetje stilletjes op dit blog…Dat krijg je als je zulke evenementen organiseert! Dan is het gewoon te druk om nog met de handjes aan het toetsenbord te zitten. De ritten naar Den Bosch, naar Eindhoven: ik ga ze missen. Want evenementen is teamwork en dat is het geweest. Een aanloop met hoogtepunten, spannende momenten, een lach en veel inhoud. Inhoud die we met dank aan eenieders kritische blik weer opnieuw oppakten, waar we iedere keer weer nieuwe invalshoeken op vonden, nieuwe paden in ontdekten. Inhoud die we, als ik eenieder mag beluisteren, goed hebben weten neer te zetten op een lichtvoetige, aansprekende manier die voor herhaling vatbaar is. Althans: dat waren de geluiden op de Dutch Design Week van de bezoekers en van de gasten op de avond. Dat moment, als het allemaal lukt, iedereen heeft zijn/haar rol en pakt die met verve: er is toch weer niets mooiers dan dat! Dank dat ik er onderdeel van mocht zijn, ik koester de samenwerkingen en de herinneringen en ben trots dat we het DNA van Erfgoed Brabant zo hebben kunnen laten zien!

 

 

Share Button